forevermore forgertude

ปึก ปึก
“ทำไมแกไม่ทำอะไรเลย!!! ทนได้ยังไง แกทนได้ยังไง!!!!”
“จิน!! หยุด บอกให้หยุดไง”
“บ้าเอ้ย”
“ไอ้ยู แกไม่ใช่เพื่อนฉัน ฉันไม่เคยรู้จักแก”
“โว้ย!!!”
เสียงตะโกนของจินแข่งกับเสียงร้องไห้ระงมของยูโตะ สุดท้ายก็เป็นจุนโนะกับโคกิที่กันทั้งสองคนออกจากกันด้วยแรงทั้งหมดที่มี จินกับยูอิจิยื้อตัวพยายามจะพุ่งเข้าใส่กันทุกขณะจนคาเมะต้องกอดจินเอาไว้แน่นๆ
เลือดสีส้มเปรอะไปทั้งตัวและบนพื้น ทุกคนยังคงหอบเหนื่อยแล้วก็ระวัง
“ยู นายก็เห็นว่าเค้าพยายามแค่ไหนเหนื่อยแค่ไหน ทั้งๆที่ควรจะมีนายมาช่วยแบ่งเบาแต่นายกลับไม่ทำอะไรเลย นายเหมือนลอยแพเค้า ให้ความหวังแล้วจากไปงั้นเหรอหรืออะไร ถ้าไม่เข้าใจกันทำไมไม่พูดไม่ถาม ทำอย่างงี้ไม่สงสารยามะพีบ้างเหรอ”
“บางทีนะจิน บางทีถ้าฉันเป็นฉันคนเดิมที่ไม่ต้องมีใครมาเกี่ยวข้อง บางทีมันอาจจะดีกว่านี้ก็ได้”
“งั้นสินะยู ถ้างั้นนายก็ไปบอกยามะเลยสิว่านายไม่รักเค้า ไปขอโทษที่ให้ความหวังแล้วก็อวยพรให้ได้เจอกับคนที่ดีกว่านาย อย่างยามะหน่ะไงๆก็ไม่น่ามาจมปลักอยู่กับแค่นายอยู่แล้วนี่ ฉันว่ามันน่าจะดีสำหรับยามะนะหรือนายว่าไง...”
“จินพอเถอะ”
คาเมะที่กลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นอีกหยุดจินไว้แค่นั้นแล้วลากจินออกไป ยูอิจิเห็นว่าคาเมะเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด แล้วทุกๆคนก็ค่อยๆหายออกไปทีละคนจนเหลือเค้าคนเดียว
เลือดที่ปากยังไหลอย่างน่ากลัว ดูเหมือนว่าหางคิ้วก็จะแตกด้วย ยูอิจิไม่รู้จะทำยังไงกับรอยแผลพวกนี้และ หัวใจของเค้าที่ร่ำร้องแต่ยามะพี
แค่ยามะพีเท่านั้นที่ทำให้เค้าเสียศูนย์แบบนี้ ยามะเป็นไอดอลที่ยังไม่โตและควรที่จะยืนอยู่ตรงจุดๆนั้นด้วยตัวเองให้ได้ การที่มีเค้าอาจจะทำให้จุดที่ยามะยืนอยู่สั่นคลอน ยูอิจิเห็นแล้วว่าตัวเค้ามีอิทธิพลต่อยามะไม่ต่างกับที่ยามะมีอิทธิพลต่อเค้าเลย เค้ากลัวว่าความรักจะทำให้ยามะเตลิด

ไม่ใช่สักหน่อย…..

ทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างนั้นเลย ........

จริงๆแล้วที่ปั้นปึงใส่เพราะว่าไม่พอใจที่ยามะออกมาดึกๆดื่นๆกับเคตะทั้งที่เค้าเป็นคนพาไปส่งถึงที่ห้อง ……..

“บ้า เอ้ย!!!!”
เค้าต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ
ยูอิจิระบายอารมณ์ด้วยการกวาดของทุกอย่างลงจากโต๊ะแรงๆแล้วตั้งต้นเต๊ะขวดทั้งหลายแหล่จนกระทบกับพื้นห้องแตกกระจาย
“อ๊ากก!!!”
น้ำเปล่าที่ผสมกับรอยเลือดแผ่เป็นวงกว้างไม่น่ามอง มือขวาของยูอิจิกระทบเข้ากับกำแพงอย่างแรงจนมือช้ำแต่ก็ไม่หยุด ยิ่งเจ็บเลือดหนุ่มก็ยิ่งเดือดพล่านขาดสติ
ปึกๆๆๆๆ
จนข้อมือขาวจัดดึงแขนทั้งแขนของยูอิจิแล้วกอดไว้แน่น แต่ร่างบอบบางที่ไม่ค่อยมีแรงก็กระเด็นลงไปกองกับพื้นเพราะยูอิจิยังไม่มีสติพอที่จะได้ยินเสียงของเค้า
“ยู ... ยู .....ย ... ยู ..... ยู ...ยูอิจิ”
ยามะยื้อมือของชายหนุ่มเอาไว้สุดแรงแล้วก็ตะโกนเรียกชื่อยูไม่ขาด น้ำตาเม็ดโตๆร่วงหล่นลงมาเป็นสายจนยูอ่อนแรงลงอาจจะเป็นเพราะล้าไปเองหรืออะไรก็แล้วแต่ยามะไม่สน เค้าเพียงแค่เข้าไปกอดยูอิจิจากทางด้านหน้าเอาไว้แน่นๆและซบลงไปบนแผ่นอกที่หอบหายใจขึ้นลงอยู่นี้เท่านั้น
“ยู ....”
แม้ยูจะไม่ได้ยินแต่ยามะได้ยินเต็มสองหูตั้งแต่ที่ยูทะเลาะกับจินถึงเมื่อครู่ที่ได้ยินจะเจ็บ แต่สภาพยูตอนนี้มันทำให้เค้าลืมเมื่อครู่แล้วเจ็บเพิ่มขึ้นอีกเป็นเท่าตัว
“ยู .... อย่าทำแบบนี้เลยนะ”
ผู้จัดการและช่างแต่งหน้าอีกสองคนยืนดูทั้งคู่อึ้งๆไม่กล้าเข้าไปจับยามะแยกออกมากเหมือนเคย ยูยะและคุซาที่กอดคอกันร้องไห้ระงมอยู่ตรงประตู
ดูเหมือนไม่มีใครเข้าถึงทั้งสองคนได้ ไม่มีใครพูดหรือทำอะไรทั้งนั้น ทั้งหมดปล่อยให้เป็นหน้าที่ของหัวใจสองดวงให้สื่อสารกันเอง

.
.
.

ตั้งแต่เข้ามาในนี้ยังไม่มีแม้คำพูดสักคำหลุดออกมาจากปากของทั้งสอง
ยูอิจินั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่เพียงตัวเดียวที่ตั้งอยู่กลางห้อง ยามะพีที่พยายามซับใบหน้าเปื้อนรอยช้ำนั้นด้วยผ้าขนหนูผืนเล็ก ยูอิจิที่เอาแต่สะบัดหน้าหนีทำให้ยามะรู้สึกหงุดหงิดอยู่และอ่อนใจอยู่ไม่น้อย ร่างสูงไม่ยอมทำอะไรเลยแม้แต่มองหน้าเค้า เจ็บมากหรือว่าอะไรนะ
“.....”
ยามะพีที่เช็ดแขนยูอิจิเรียบร้อยแล้วเลยบอกให้ยูอิจิไปอาบน้ำ ประโยคแรกในห้องนี้จึงเป็นยามะที่เป็นคนเอ่ย
“ยู ไปอาบน้ำสิ”
“........”
“ยู”
“......”
“หรือจะไม่อาบ”

“........”
“ยู”
“.......”
“งั้นฉันเช็ดตัวให้นะ”
ยามะมองเสื้อยืดที่เปื้อนเลือดจางๆแล้วพยายามถอดมันออกเพราะยูอิจิไร้ซึ่งปฎิกริยาตอบรับใดๆทั้งสิ้น จริงๆแล้วมันควรเป็นยามะไม่ใช่เหรอที่ต้องร้องไห้คร่ำครวญเสียใจหรืออะไรก็ได้ที่ทำให้ได้ระบายความรู้สึกอึดอัดจากที่ยูอิจิทำกับเค้า แต่ไหงกลับกลายเป็นเค้าเสียเองที่ต้องตามเอาใจยูอิจิแบบนี้
มือหยาบๆที่ตะบบชายเสื้อที่ถูกยามะเลิกขึ้นเอาไว้ไม่ให้ถอด
แต่ยามะก็ยังคงเป็นยามะที่ดื้อดึงจะถอดออกให้ได้
“....”
“....”
ยื้อกันอยู่อย่างงั้นจนยามะเหนื่อย ร่างบางพ่นหายใจพรืดแล้วจ้องหน้ายูอิจิ
“ยูจะให้ฉันทำยังไงเสื้อนายมันเปื้อนนะ”
ยามะเริ่มแน่นไปทั้งอก หัวใจเต้นแรงบีบรัดไปหมด แค่อยากให้ยูอิจิเปลี่ยนเสื้อแค่นั้นก็ทำไม่ได้เหรอ
“ยู”
“.......”
แล้วก็เป็นยูอิจิเสียเองที่ตกใจเมื่อจู่ๆยามะพีก็ถอดเสื้อตัวเองออกแล้วกอดเค้าไว้แน่นๆ ใบหน้าสวยๆยามนี้ซบลงบนไหล่กว้างของเค้า
“จะให้ฉันทำยังไงเหรอยู จะให้ฉันทำยังไงในเมื่อรักยูขนาดนี้แล้ว ”
“แค่กลัวว่ายูจะไม่สบายตัวแค่นั้นเอง”
“ถ้าไม่พอใจอะไรให้ฉันได้มีโอกาสอธิบายก่อน ... ถามฉันสักคำ ... อย่าเมิน .. แบบ ..แบบนี้”
ยูอิจิดันร่างที่เริ่มจะสั่นขึ้นเรื่อยๆออกจากตัวแล้วถอดเสื้อยืดเปื้อนๆตัวนั้นออก
ยามะพีใจหายที่ถูกดันออกอย่างนั้นแต่มือบางๆก็ขยับลากผ้าขนหนูเปียกน้ำผ่านลำคอและแผ่นอกของยูอิจิ ริมฝีปากสีแดงสดเม้มแน่นพยายามที่จะไม่สะอื้นออกมาเพราะขอบตาของเค้าตอนนี้ร้อนผ่าวไปหมดแล้ว แต่ก็ยังดีที่น้ำตาไม่ได้ไหลออกมา ขอแค่เค้าอดทนเอาไว้ให้ได้แบบนี้ น้ำตาก็จะไม่ไหล
“ยามะ…”
แล้วโลกทั้งโลกก็หยุดลงณวินาทีที่ยูอิจิเรียกชื่อเค้าและรั้งร่างทั้งร่างเข้าไปกอดไว้ ยามะถูกรั้งให้นั่งเกยอยู่บนตักของชายหนุ่ม ใบหน้าของยูอิขิแนบลงกับแผ่นอกบางและริมฝีปากที่แตะลงบนผิวเนื้อเบาๆ ลมหายใจอุ่นๆรินรดออกมายามยูอิจิพูด
“คิดดีแล้วเหรอที่ถอดเสื้อออกแบบนี้”
“คิดสิ คิดแล้ว ...”
แม้จะสะท้านกายเพราะลมหายใจร้อนรินรดแต่ยามะไม่ได้ขืนตัวหนี เค้ายินดีถ้าหากว่าเป็นยูอิจิอะไรก็ให้ได้ทั้งนั้น
มือเล็กยกขึ้นโอบรอคอของยูอิจิเอาไว้หลวมๆ
“ยู ....”
“หืมห์”
“ยูรู้ใช่ไหมว่าฉัน ... ฉันน่ะรักยู”
“.......”
“ขอแค่ยูรู้ นอกนั้นยูจะทำอะไรก็ได้ ก็แล้วแต่ยู ….!!!!.....”
ร่างบางถูกกดลงบนโวฟาหลังใหญ่แล้วก็ถูกร่างของยูอิจิ ทาบทับ ยามะพีที่ยังงงงันได้แต่กระพริบตาปริบๆเมื่อข้อแขนเล็กๆถูกมือของยูอิจิพันธนาการไว้เหนือหัว
แผ่นอกเปลือยเปล่าปรากฏชัดแก่สายตา ผิวกายสีน้ำผึ้งเนียลละเอียดบนเรือนร่างกลมกลึงชวนหลงใหลจนยูต้องอดใจไว้หนักหนาที่จะไม่ทำอะไรรุนแรงจนผิวเนื้อบอบช้ำ
ริมฝีปากหยักได้รูปจรดลงไปตรงกลางอกของยามะพี
“รู้สิ”
แล้วก็เริ่มซุกไซร้บริเวณซอกคอ ยามะหน้าแดงเรื่อเมื่อร่างที่ทาบทับเบียดสะโพกลงมาเสียจนชิด
“วันนี้ฉัน จะกอดนายนะยามะ”
... ก็ทำอยู่ไม่ใช่เหรอ...
ยามะคิดในใจ แต่ก็ไม่ได้ปัดป้องมือที่พยายามถอดกางเกงเค้าออก ไม่ได้เบี่ยงกายหนีริมฝีปากร้อนที่แตะพรมลงบนผิวเนื้อ ไม่ได้รังเกียจลมหายใจร้อนระอุที่รินรด
ก็บอกแล้วว่าถ้าเป็นยู ถ้ายูรับรู้ความรู้สึกของเค้า ยังไงก็ไม่เสียใจหรอก


ดวงตากลมโตกระพริบปริบ ร่างของเค้าอยู่ใต่ร่างของยูอิจิที่ดึงเค้าไปกอดไว้กว่าครึ่ง ในกายยังรู้สึกถึงสัมผัสอุ่นๆของยู ร่างกายเปลื่อยเปล่าที่แนบชิดกันทำให้ใบหน้าประสีแดงระเรื่ออยู่ตลอดเวลา
อยากขยับตัวแต่ก็ไม่กล้าขับเพราะบางอย่างที่ยูทิ้งเอาไว้ เหมือนมันจะไหลออกมา
ความคิดอย่างนั้นก็ทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งซับสีเลือดมากขึ้นไปอีก

“เพราะนายบอกรักฉันแล้วฉันเอง ก็รักนาย เพราะงั้น วันนี้ฉัน จะกอดนาย”
ประโยคนี้ยูอิจิพูดก่อนจะฝังริมฝีปากลงบนต้นคอ(ป่านนี้มันอาจเป็นรอยสีแดงที่เด่นชัดที่สุดก็เป็นได้)
“ห้องของฉันแคบกว่าห้องนาย ฉันไม่ดังเท่านาย จนกว่านาย แล้วหน้าตาฉันไม่ได้น่ารักเหมือนนาย เพราะงั้นเลยไม่กล้าครอบครองนาย ...”
“บ้าฉันไม่ได้น่ารักสักหน่อย”ยามะบ่นอุบอิบ
“น่ารักสิ ตรงนี้ ...” ปลายนิ้วแกร่งสะกิดยอดอกของยามะเบาๆจนเจ้าตัวสะดุ้ง “น่ารักมากๆเลยล่ะ”
“ทะลึ่ง”ก็ยังคงบ่นอุบอิบอยู่ดี
ยามะกลั้นยิ้มไว้จนปวดแก้มเมื่อนึกถึงภาพของเค้าและยูอิจิเมื่อครู่ ยูไม่เคยพูดอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย เมื่อก่อนไม่เคยแม้แต่จะพูดดีด้วย แต่พอจะหวานก็ถึงเนื้อถึงตัวข้ามไปขั้นสุดท้ายเลย
“อยากจูบปากนายจังเลยยามะแต่วันนี้คงไม่ได้ ยังไม่อยากให้นายเป็นแวมไพร์กินเลือดเค็มๆของฉันหรอก” ก็นะ ได้มากกว่าจูบแล้วนี่ แค่นี้ก็น่าจะพอใจแล้ว ยามะคิดงอนๆ แต่เค้าก็ไม่อยากได้รสเลือดของยูจริงๆนะแหละ(แต่ถ้ายูอดใจไม่ไหวอยากจุบขึ้นมาจริงๆก็ ... ก็ได้นะ >0< )
“นอนได้แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะไม่มีแรงนะ”
“ ....”
ภายในห้องแคบๆที่มีเพียงแสงสีขาวนวลดวงเล็กๆของโคมไฟที่ตั้งอยู่บนพื้น ยามะแอบขยับตัวนิดๆเพราะว่ายังไงๆยูอิจิก็รู้สึกตัวแล้ว
แล้วแรงขยับเล็กน้อยก็กลายเป็นใหญ่โตะเพราะจู่ๆยูก็ลุกขึ้นแล้วอุ้มร่างทั้งร่างของเค้าพาขึ้นไปนอนบนเตียงด้วยกัน ใบหน้าสวยแดงซ่านขึ้นมาเสียยกใหญ่
“แปลกใจเหรอ นึกว่าฉันอุ้มนายไม่ขึ้นรึไง”
ยูพูดหลังจากที่วางยามะลงแล้วแนบกอดใกล้ชิด ปลายจมูกกดลงกับกลุ่มผมนิ่มคลอเคลียไม่ห่าง
“บ้า”
เพราะความรู้สึกที่ยูฝั่งร่างเข้าไปมันยังคงอยู่ต่างหาก ..... ยามะได้แต่คิดในใจอีกแล้ว
“ขอโทษนะที่ทำตัวไม่ดีกับนายมาตลอด แต่นั่นก็เพราะนาย นายทำให้ฉันเสียศูนย์ทุกครั้ง ยามะ..”
“....”
“หลับเถอะพรุ่งนี้ฉันจะบอกทุกอย่างกับนาย ความรู้สึกทุกอย่าง บอกนายว่าฉันรักนายแค่ไหน”
จุมพิตสุดท้ายกดลงแผ่วเบาตรงหน้าผากมน กระชับอ้อมกอดพาให้ยามะหลับใหลอย่างเป็นสุขที่สุด
พรุ่งนี้ยูอิจิจะบอกกับยามะพีว่าเค้าเองก็ชอบกินแตงโม จะบอกว่าเค้าไม่อยากให้ยามะถอดเสื้อต่อหน้าใคร ไม่ชอบให้ซุกหัวเข้าไปในเสื้อของจิน(- -“) ไม่อยากให้เดินไปไหนดึกดื่นกับศิลปินต่างค่าย แล้วก็จะบอกว่ายามะน่ารัก น่ารักกว่ายูโตะเป็นแสนเป็นล้านเท่า …….
ผิดไปแล้ว ที่เคยคิดว่ายามะยังเด็กเกินกว่าที่จะมีรัก เค้าคิดผิด ที่เค้าเสียการควบคุมไปเมื่อตอนนั้นเห็นได้ชัดเลยว่าคนที่รักจนเจียนคลั่งเป็นเค้าต่างหาก รักจนไม่รู้จะทำยังไง อย่างกับเด็ก
เหมือนเด็กที่ไม่มีความคิด เด็กที่ไม่รู้อะไร เด็กที่คว้าความรักตรงหน้ามาดีๆไม่ได้ ต้องรอให้เจ็บช้ำน้ำใจกันก่อน
แต่ตอนนี้ก็ได้มาแล้ว
ยูอิจิยังคงยิ้มอยู่คนเดียวในความมืด
“ถ้ายูโตะผิดสังเกตจะว่ายังไงนะ”
อดไม่ได้ที่จะหัวเราะหึๆ ก็ยูโตะหน่ะชอบบอกเค้าเช้ากลางวันเย็นว่ารักยามะรักยามะเนื้อตัวยามะนุ่มอย่างงั้นหอมอย่างงี้ จนเค้าต้องกันยูโตะออกมาเสมอๆ(หวงกระทั่งเด็ก) แล้วนี่ถ้ารู้ว่าไปถึงไหนถึงไหนกันแล้วไม่ร้องไห้งอแงแย่เหรอ .........

.

.

.
.
.
End

ปล.จะมีคนอ่านไหมคะ